جاییکه نور نباشد تنها سایه ای محو از حضور خود خواهی بود
به ياد می آورم تبسم ناتمامی را كه بر ديوار نقش بستم
در ميان بندها
ترانه می ديدم
به ياد می آورم فرياد را
كه رهايم كرد
و دوباره در بند
به ياد می آورم سرمايه ی اين سلاله ی سروقد را
كه سرود بود و سنبل
و آنگاه
پژواك سهمناك فرياد بود
كه با خنده ی بغض آلود ديوار
باورها را از بند رها می كرد
درخشش خورشيد
لطافت باران
نوازش نسيم
سبزينه ای از خاك سر بركشيده به سودای سروری
دستان من
نگاه تو
گام های ما
در ساحل نشسته ام
خيره به امواج
يارای نشستن ام نيست
كه بر كرانه ی دريا
هميشه رقص افسونگر امواج
اغواگرانه
مرا به پهنه فراخوانده است
.
.
به من بگوييد ای دوستان !
آبي ِ دريا پس انداز ِ هزارتوی كدام افسانه ی سر به مهر است
كه من
هميشه كاكل امواج را سبز ديده ام
من کجا خوابیدم؟
من کجا بیدارم؟
به چه آیین نوازم سازم؟
یا چه سان پردازم
کلماتی که آیند به بازوی خیال...
.
.
.
تو بدان از اینک ای بی همه چیز !
آنکه گوید همه «چیز»
سوگل اهل تمیز
به هزاران سخن ناسره نیز
نتوانی اش به در کرد
ز میدان ستیز !
بر زمین گذاشتم پرچمی
بر زمین گذاشتی پرچمی
گفتم این صلیب را مگر، هر که برافرازد
جز پیکر من به بالای آن است
گفتی این دخمه را مگر، هر که برکند
جز استخوان من سنگفرش آن
پس
بر زمین گذاشتم پرچمی
بر زمین گذاشتی پرچمی
سودای بزرگی در سر داشتم- بی قرار
سودای پرواز در سر داشتی- بی شکیب
گنجی نیافتم، به بزرگی
بالی نیافتی، به پرواز
پس
بر زمین گذاشتم پرچمی
بر زمین گذاشتی پرچمی
اینک من از فراز چلیپا
آنک تو از فرود لحد
چار بهار را به حسرت
چار بهار را به ماتم
به ناگزیر،
سودای بزرگی- سرکوفته
سودای پرواز - در مزار
خاک لحد اما، نه چنان سخت
و پای صلیب نیز،
شاید که دست برآرم
شاید که دست برآری
براي فرسودگان شاهبيتی خواهد آراست
پالوده،
براي آسودگان نیلبكی خواهد نواخت
سزاوار،
و من خرامان مینشينم بر زيرانداز گرم خوشخيالیهايم
مسحور و بيخلجان،
مینگرم ژرف
برعبور سردی كه به يغما خواهد برد
ارجمندی كوتاه بينوايیهايم را
بيسبب بسآمد لحظهها را میپايی
دجال را
[شگفتا !]
خانه در تيرگی پستوی خاطرماست
ترانههايي بيمقدار
بر يادمان تهوّع پرشكوه يك نسل
كجاوههايي خالي
بر گُردهي رنجورِ ساربانان ِ شترمرده
و سايههاي بلند پاييز
پيشبازِ عقوبتي ناگزير
اي...
اي سپيد چهره
سيه چشم،
من شوميِ گامهاي قابله را شنيدم
وقتي كه خاك سرد را
بر جسم پُرتپش طفل
ميفشرد
اي سرو قامت
من مسخِ چشمان پدر را ديدم
آنگه كه گَنده لاشهي كفتاري را
بر جاي طفل
به بر ميفشرد
رعناي من
سيمين ِ ساقهايت را بر دامنههاي هنوز سبزِ نگاهم
بي شولاي شرم
گيسو افشان
گرم
چميدن بيآغاز
دير نخواهد بود
مجال نفس را
كمال قهقهه راه بربندد
پروا مكن
كفتار
پروار گشته است
مرگ خويش را
چندي پيش دفتر حكيم نيشابور را سعادت تورقي كوتاه پيش آمد. صراحت و گزندگي اين رباعي مو بر تنم راست كرد از شوق.
در فصل بهار اگر بتي حورسرشت
يك ساغر مي دهد مرا بر لب كشت
هرچند به نزد عامه اين باشد زشت
سگ به زمن است اگر برم نام بهشت
فكر كنم اگر روزنامهاي جرأت به خرج دهد و چنين مضموني را به نثر يا به نظم چاپ كند، حكم ارتداد مدير مسؤول كمترين مجازاتش باشد.
ناگهان رؤيا شدم
رؤيای محوی از تمام چترهای نيمه بسته
ناگهان چيره شدم
بر لذت تلخ حقيقت
بر
شکوه قاطعيت
بر کمال نقص
هستی من نكته ای شد
نكته ي باريك ونغزي
كه شبانروزم عيان بود و نمي ديدم
چه تقديري!
هستی من لحظه ای شد
لحظه ی ترديد دائم
لحظه ی پايای شکی معتبر
در ارزش باليدن و
رفتن....
و....
کنون مي نوشم از شهد زوال
اين آخرين بند
از کتاب آفرينش
گلایه
نیاموختیم
از مردمان درنوشته
کمال کلام را
نیامیختیم
با مرده ریگ جشن هزاره
صفای نبات را
در منتهای مستی ما
عاشقانه ایست
فریاد میشود
هر روز
رأس ساعت عشق:
ای که تو لقمه ترینی
واسه گشنه های عالم
ای که تو سینه ترینی
واسه دشنه های عالم
